1 november is Allerheiligen en 2 november Allerzielen. Tegenwoordig versmelten de twee dagen vaak in één viering. Het is een mooie traditie om de heiligen, bekend en onbekend te gedenken. Ze waren voorbeelden, inspirerende mensen. Het is ook goed verbonden te blijven met zij die naar de Overkant zijn, die ons dierbaar blijven.
Zalige hoogdag aan alle lezers.
Wanneer we het woord heilig in de mond nemen,
dan denken we dikwijls aan uitzonderlijke mensen,
voorbeelden zoals Oscar Romero en Dietrich Bonhoeffer,
die bereid waren hun leven te geven
in dienst van hen toevertrouwde mensen,
soms heel arme en vernederde mensen,
en op wie ze, in hun toewijding, zelf steeds meer gingen gelijken.
Of er komt de naam op van een merkwaardige kerkfiguur,
iemand die ons voorgaat in denken, in vroomheid, of in kerkopbouw …
We denken aan Catharina van Siënna,
of aan Ruusbroec, of ook aan Ignatius van Loyola.
Franciscus Xaverius was een grote missionaris,
belichaming van het verlangen om God te delen.
En Franciscus van Assisi die ons vandaag zo nabij is
omwille van zijn intense aanwezigheid bij mens en natuur,
omwille van zijn eenvoud en zijn inspiratie,
omwille van zijn vermogen om God aanwezig te stellen
en zo ten volle “mens” te zijn.
We kennen ook namen van grote mensen,
die nooit heilig verklaard zullen worden,
maar het wel zijn,
zoals bijvoorbeeld Aaron Swartz,
computerhacker die opkwam voor het delen van kennis op het internet …
de tragedie van een integere mens gericht op medemenselijkheid
in een wrede, zelfzuchtige en competitieve wereld op gewin uitgericht.
Wanneer we het over zulke uitzonderlijke mensen hebben,
dan mag het niet verwonderen dat het woord “heilig” betekent:
afgezonderd, belangrijk, opmerkelijk, …
En dan krijgen we misschien de indruk dat heiligheid niets voor ons is,
en ons petje te boven gaat.
En dan kennen we, God zij dank, ook heel gewone mensen, die heilig zijn, omdat ze waardevol leven aanwezig brengen
in hun onmiddellijke omgeving, buren in hun aandacht en inzet voor medemensen, een natuurlijke empathie, een groot mededogen,
die hen als van nature op het lichaam geschreven zijn
en die we elke dag op de hoek van de straat begroeten.
“God komt voorbij”, heeft iemand me ooit gezegd,
en we zien gewoonlijk maar zijn of haar rug,
want we hebben het niet onmiddellijk door
dat heiligheid zo eenvoudig kan zijn en God zo nabij.
Hier zijn mensen die ons telkens weer laten geloven in het leven,
die ons moed en verkwikking geven door alle levensstress heen.
En die ons duidelijk maken dat heiligheid ook iets is voor ons.
SJ Jacques Haars
Allerzielen
In de onmacht durven staan
Pijn laten zijn
Tekens van verbondenheid geven
Nabijheid uitdrukken met en zonder woorden
Wachten en waken
Geloven in diepe levenskracht
Hand en hart openhouden
Een kaarsje aansteken
Bidden
Troosten
naar Claire Vanden Abeele
