SAMEN TEGEN EENZAAMHEID : Een blijvende zorg voor Samana
Al 75 jaar gelooft Samana in de kracht van verbondenheid. Samen bouwen we aan een warme samenleving waarin niemand er alleen voor staat. Want iedereen heeft nood aan contact, nabijheid en iemand die écht luistert.
Daarom maakt Samana van de strijd tegen eenzaamheid een blijvend engagement. Met de inzet van meer dan 25.000 vrijwilligers brengen we mensen samen, versterken we sociale netwerken en creëren we kansen tot ontmoeting. Zo maken we een verschil voor mensen met een chronische ziekte, mantelzorgers en iedereen die zich soms alleen voelt.
Het is een uitnodiging om naar elkaar om te zien, een gesprek aan te knopen en ruimte te maken voor verbinding. Want een klein gebaar kan een wereld van verschil betekenen.
Vanaf 2026 organiseert Samana jaarlijks de Week tegen Eenzaamheid, telkens in de tweede week van oktober. Tijdens die week vragen we extra aandacht voor eenzaamheid en roepen we heel Vlaanderen op om mee te bouwen aan meer verbondenheid. Samen maken we eenzaamheid zichtbaar, bespreekbaar én hanteerbaar.
Er worden warme ontmoetingsmomenten georganiseerd door lokale afdelingen om mensen met een chronische ziekte en hun mantelzorgers in de bloemetjes te zetten.
Ook in onze Heilige Maria Magdalenaparochie zijn er verschillende Samana groepen actief aanwezig. Zo organiseren ze ontmoetings- en / of vormingsnamiddagen voor hun leden. Hebben ze een luisterend oor wanneer ze op ziekenbezoek gaan en ondersteunen ze elkaar bij samenkomsten. Zo is er ook de werkgroep Sjaloom die de ziekenpastoraal ter harte neemt. Deze organiseert ziekenzalvingen in gemeenschap, en ze brengen de Heilige Communie aan huis bij de hoogdagen. Wie hierover meer info wenst, richt zich tot pastoraal werkster Marina Botta, 0474 48 08 30 of diaken Johan Van Heirzeele 0473 34 16 26.
Eucharistievieringen n.a.v. de Dag van de Chronisch Zieke Mens
ZATERDAG 3 OKTOBER
18.00 u. St.-Bartholomeuskerk Vinkt Zondagsviering, muzikaal begeleid door de Bafrano’s
Er is na de viering mogelijkheid tot aankoop van producten van Bond zonder Naam.
ZATERDAG 10 OKTOBER
17.30 u. O.-L.-Vrouwekerk Markt Zondagsviering
18.00 u. St.-Jan de Doperkerk Grammene Zondagsviering
Er is na de viering mogelijkheid tot aankoop van producten van Bond zonder Naam.
ZONDAG 11 OKTOBER
09.00 u. St.-Blasius en Margrietkerk Landegem Zondagsviering
09.30 u. St.-Amandus en Jobkerk Astene Zondagsviering, gevolgd door kleine receptie
Er is na de viering mogelijkheid tot aankoop van producten van Bond zonder Naam.
09.30 u. St.-Martinus en St.-Antonius Abtkerk Petegem-Deinze Zondagsviering
10.30 u. St.-Pauluskerk Oostkouter Zondagsviering, met aansluitend receptie
Een getuigenis van iemand die al 13 jaar weduwe is.
Na het heengaan van mijn lieve echtgenoot brak er een moeilijke periode aan. De eenzaamheid, de leegte, het gemis was groot. Maar na één jaar probeerde ik de draad weer op te nemen. Ik was lid van OKRA en ging weer gaan kaarten, wat een van mijn grootste hobby’s is. Elke maandag kaart ik met vriendinnen en elke 2de dinsdag bij OKRA. Ik ben ook bij Samana en deze ontmoetingen doen deugd. Ik kan geen auto rijden maar ik ben blij dat er vrijwilligers achter mij komen, ze moeten nooit wachten, ik sta steeds klaar. Mijn dag ziet er meestal hetzelfde uit: opstaan, wassen, ontbijten, krant lezen, middagmaal en dan naar één of andere activiteit in de namiddag. ’s Avonds kijk ik TV, naar Blokken, het nieuws en Thuis. En voor ik ga slapen bid ik mijn vast gebedje tot O.L.Heer. Ik vind mijn kracht ook in mijn geloof. Om de veertien dagen ben ik aanwezig in de zondagsviering waar ik de gaven naar voor breng. Als teken van mijn uiting tot de geloofsgemeenschap. Soms zijn er wel eens dagen, en dan vooral in de wintermaanden, dat ik het wel eens moeilijk heb. Maar dan kijk ik uit naar een bezoekje van Samana of de geburen.
Dank je wel voor je getuigenis.
Johan Van Heirzeele
Nog een mooie getuigenis
‘Ik voel me eenzaam maar ik weet me gedragen’
Het is niet de eerste keer dat ik bij mevrouw J. langsga. Sinds het overlijden van haar man een jaar geleden, lukt het haar niet meer om wekelijks naar de mis te gaan. Daarom mag ik haar regelmatig de heilige communie aan huis brengen. In de voorbije maanden mochten we al verschillende aangename en ook diepgaande gesprekken voeren.
Ook deze keer word ik door haar warm onthaald. Ze weet dat ik haar enkele vragen wil stellen over het thema eenzaamheid, naar aanleiding van de Dag van de Chronisch Zieke Mensen.
J. is niet echt ziek maar haar hoge leeftijd en chronische pijn maken dat ze erg beperkt is in haar bewegingsvrijheid. Als ze naar de stad wil of moet, doet ze dat liever met iemand erbij.
Ik vraag haar om iets over haar leven te vertellen. Zonder zich te verliezen in details, benoemt ze meteen de belangrijkste gebeurtenissen die haar leven hebben getekend: het verlies van haar vader toen ze nog een kind was en de moeilijke jaren die daarop volgden, haar bijna 63 jaar huwelijk, het veel te vroege verlies van haar enige zoon en, een jaar geleden, het overlijden van haar man.
Het verlies van haar zoon
Het moeilijkste was het verlies van haar zoon 38 jaar geleden door een ongeval. Dat immense verdriet heeft ze samen met haar man dag na dag gedragen.
“We konden altijd op elkaar rekenen. Woorden waren niet nodig. We moesten gewoon naar elkaar kijken om te weten wat het ja of het nee was… We kenden elkaar door en door. Daar ben ik enorm dankbaar voor. Ik weet dat veel koppels uit elkaar groeien wanneer ze samen groot verdriet meemaken, maar bij ons werd onze relatie daardoor juist nog sterker.”
Ik vraag haar of ze zich alleen of eenzaam voelt.
“Ja, van ’s morgens vroeg voel ik me eenzaam, maar…”
Ze vertelt spontaan dat het geloof een belangrijke plaats inneemt in haar leven en dat het haar steeds de kracht heeft gegeven om door te gaan.
“Ik voel me inderdaad heel eenzaam”, zegt ze. “Vooral op gevoelige dagen, zoals de verjaardag of de sterfdag van mijn man en mijn kind. Ook op de hoogdagen voel ik de eenzaamheid bijzonder sterk. Dan heb ik het heel moeilijk.”
‘Wat helpt je dan?’
“Op die momenten is het gebed mijn houvast. Ik bid tot Onze-Lieve-Vrouwke. Ik neem dan mijn gebedenboekje ter hand en lees daarin. De pijn blijft maar ik weet me gedragen.
Ik weet ook dat ik niet de enige ben die iemand dierbaar heeft verloren. Praten met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt, geeft me moed. Dan voel ik me begrepen.”
Ik vraag haar of het verenigingsleven of het samenkomen met andere mensen haar goeddoet.
“Vroeger wel. Ik ging regelmatig naar de kerk of naar Samana en dat deed me deugd. Maar nu… blijf ik liever thuis.”
“En wat ervaar je vandaag als steun? Hoe breng je je dagen door?”
“Wel”, zegt ze, “ik kan genieten van een goed gesprek met mensen bij wie ik mezelf kan zijn. Mensen die mij begrijpen, mensen die echt om mij geven.”
“En heb je zulke mensen?”
“Ja, zeker! Ik heb twee schatten van buren. Ook toen mijn man nog leefde, waren ze er altijd voor ons. En nu nog. Ze doen alles voor mij en ik weet dat ik op hen mag rekenen.
Wekelijks telefoneer ik ook met een oude schoolvriendin met wie ik vroeger een hechte vriendschap had. We hebben samen zoveel mooie momenten beleefd!
Onlangs leerde ik toevallig een vrouw kennen bij wie ik me meteen thuis voelde. Ik denk dat God ons bij elkaar heeft gebracht. Die ontmoeting heeft me echt deugd gedaan! Ze heeft me uitgenodigd op een namiddag met lotgenoten. Misschien ga ik er wel naartoe, als ik me goed voel.”
Kleine dingen vullen de dag
Mevrouw J. heeft ook enkele hobby’s waar ze graag mee bezig is: tekenen, naaien en zorgen voor haar tuin en haar tomatenplanten.
“Die dingen zorgen ervoor dat mijn dag gevuld is en vlot voorbijgaat. Maar ze zijn niet het belangrijkste in mijn leven. Mijn geloof, dát is het belangrijkste!”
Tot slot vraag ik haar: “Welke raad zou je willen geven aan iemand die zich eenzaam voelt?”
Ze antwoordt zonder aarzelen: “Zoek de weg in je geloof. Zoek de weg naar God. Het is de enige weg waarop je kunt vertrouwen en vooruitgaan. God toont je de goede weg en helpt je om je rugzak te dragen.
En aan mensen die een ander geloof hebben, zou ik zeggen: blijf jezelf en houd vast aan je geloof. Zoek steeds de weg naar het goede.”
We sluiten ons gesprek af met een gebedsmoment in verbondenheid met haar man en haar zoon.
Ik ga terug naar huis, niet alleen met twee prachtige coeur de boeuf tomaten in mijn handen, maar vooral met een hart vol warmte en hoop.
Marina Botta
