Onvoorstelbaar hoe we in twee weken de wereld zien veranderen. En hoe we nu ver naar buiten kijken en de feiten achternalopen zonder te weten waarheen. Hoe goed we ook door de jaren heen hebben geleerd de kop in het zand te steken, ook ondergronds dringt het tot ons door en worden we wakker geschud door de stilte. Stilte in de straten stilte in de beelden waarnaar we kijken met andere ogen die we misschien weer opnieuw moeten leren zien. Tot zover het begin van onze lente, die ons voorkomt als het einde der tijden.
De rest om ons heen fluit er maar op los komt uit de knop en bloeit open, vogels leggen eieren met een optimisme die ons vreemd is de magnolia is gezegend, want ze kan de krant niet lezen en de schaduw van de zwaluwen stijgt boven zichzelf uit en vliegt de zomer tegemoet.
Maar onze nachten zijn stil de straten hebben hun stem verloren. Wat anders kunnen wij dan blijven dromen en geloven in een overwinning op een tegenstander die onzichtbaar is.
Maar eerst moeten wij afstand nemen afstand van alles. Om te weten wat je mist als het er niet meer is. Dat is wat wij nog moeten leren een nieuwe tijd ontdekken door ons in onszelf te keren.
