De vroegere term “Vreze Gods”, en Diep ontzag, eerbied en liefdevolle loyauteit voor de Heer bij de huidige rampen!
Laat ons bidden!
Op 26 december 2004, tweede kerstdag, werd de wereld opgeschrikt door één van de grootste rampen van onze tijd. Een onderzeese aardbeving van ongekende kracht deed de bodem van de Indische Oceaan schudden, en in enkele uren tijd sloegen reusachtige golven de kusten van Thailand, Indonesië en tal van andere landen aan diggelen. Phuket, Khao Lak, de Phi Phi-eilanden – plekken van rust en schoonheid – werden in een oogwenk plaatsen van verwoesting. Wereldwijd kwamen die dag zo’n 230.000 mensen om het leven.
Twintig jaar later stellen wij ons de vraag: is God genadig geweest sindsdien? De rampen die na 2004 gebeurd zijn, hebben, Goddank, opvallend minder slachtoffers geëist. Is dit toeval? Is het menselijke vooruitgang, betere waarschuwingssystemen? Of is het, dieper nog, een teken van Gods barmhartigheid voor ons?
Wij geloven dat niets buiten Zijn voorzienigheid valt. Elke golf die niet komt, elk leven dat gespaard blijft, is een genade die wij niet als vanzelfsprekend mogen beschouwen. Daarom bidden wij: dat het zo moge blijven. Dat het Licht van Zijn barmhartigheid over ons moge blijven schijnen, en dat wij nooit meer zulke verschrikkelijke verwoesting hoeven te aanschouwen.
Maar laat ons hierbij niet vergeten: “vrees” God. Niet een vrees die verlamt, maar een eerbiedig ontzag die ons klein maakt voor Zijn grootheid, en die ons leert dat ons leven, onze veiligheid, onze rust – alles gave is uit Zijn hand. Laat dit ontzag ons aanzetten tot gebed, tot dankbaarheid, tot een leven in nederigheid voor Hem die de zee kan doen zwijgen of doen woeden.
Meditatie uit de boodschap van de Barmhartige Liefde aan de Kleine Zielen, uit een boodschap van Marguérite van 1 april 1970: Dit gebed bid ik in het rozenkrans gebed van elke donderdag!
“Jezus spreekt: Maar haast u en minacht niet de stem van uw God, minacht niet wat Hij u geprikkeld, voorlopig nog, ingeven wil. Ik waarschuw, Ik berisp, Ik vermaan en Ik bid. Ja Ik bid voor u tot de Vader van Barmhartigheid, opdat uw oren en uw hart zich tenslotte zouden openen voor de Waarheid.”
Laat ons daarom samen bidden: voor de slachtoffers van toen, voor de slachtoffers van de huidige rampen, voor bescherming in de toekomst, en voor een hart met een diep ontzag en eerbied voor God vreest, dat Hem daardoor des te dieper leert liefhebben.
Heb ontzag en eerbied voor God, laat ons bidden!
Chris en Claude
