Waarom Café

Retraite in Orval - Café Emmaüs

Van vrijdag 4 tot zondag 6 september trok ik samen met zeven andere leden van Café Emmaüs naar de abdij van Orval voor een retraite. Het initiatief hiertoe was zes maanden eerder genomen door André De Winter. De groep bestond uit Guido — die de hele organisatie op zich nam — pater Ferry, Rik, Jenny, Katrien, mezelf, en twee nieuwe gezichten: de jonge zussen Nathalie (uit Liedekerke) en Liesbeth (uit Antwerpen). Voor hen was het hun eerste kennismaking met Café Emmaüs, hoewel ze Orval zelf al kenden uit hun jeugd, dankzij een katholieke opvoeding. Ze hadden de groep gevonden via de website van Café Emmaüs.

Het weekend viel samen met een bijzondere gebeurtenis in de geschiedenis van de abdij: honderd jaar geleden, in 1926, herbouwden de Trappisten onder impuls van Dom Albert Van der Cruyssen de abdij, nadat ze in 1793 door de Franse revolutionaire troepen was verwoest en grotendeels in ruïne had gelegen. Ter gelegenheid van dit jubileum was er op zondag een viering in de basiliek — de abdijkerk draagt sinds een pauselijk decreet van 1939 de titel van basiliek — speciaal voor de families van de geldschieters die deze wederopbouw destijds mogelijk maakten. De abdij werd 100 jaar geleden ingezegend. Op zaterdag vond een colloquium plaats over die heropbouw van honderd jaar geleden. Guido, pater Ferry, Rik en Jenny woonden dit colloquium bij; Katrien en ik kozen er in plaats daarvan voor om te wandelen naar de middeleeuwse ruïnes van de oude abdijkerk en het museum te bezoeken, niet altijd als vast duo.

Zelf gaf ik het weekend een sterk contemplatieve invulling. Ik nam deel aan de gebedsgetijden van de cisterciënzer monniken: metten, lauden, heilige mis, vespers en completen telkens in het ritme van de gemeenschap zelf. 

Chris

Retraite Orval - Over onze medebroeder André

Midden in deze rijke en stille ervaring dachten we aan onze medebroeder. André, die de aanzet had gegeven tot deze retraite, was die maandag voordien overleden — in zijn slaap. Dat hij de dinsdag ervoor niet op onze gewone bijeenkomst in Blanden was verschenen, was achteraf gezien geen toeval, al wisten we dat op dat moment nog niet; het was niet zijn gewoonte om te ontbreken. Op diezelfde zaterdag van het jubileumweekend werd hij begraven in de abdij van t’Park in Leuven. Terwijl wij in de basiliek van Orval bijeen waren voor de eucharistieviering, hebben we speciaal voor hem gebeden en bij hem stilgestaan. 

Nog maar op 23 juni had hij, als historicus, zijn tweede doctoraatstitel behaald, over de ontbinding van de Jezuïetenorde in 1773 — een laatste mijlpaal in een leven dat zich, toepasselijk genoeg, sloot te midden van negen eeuwen kerkelijke geschiedenis waarover hij zoveel had bijgedragen. Nu stelden we het zonder hem op onze retraite, waar hij zo graag was bij geweest!

Chris

Soep en verhalen?

Het was een mooie meeting op Pinkstermaandag in het Damiaanklooster op de Sint Antoniusberg.

Zij die er waren, dankjewel. Zij die verontschuldigden, hopelijk tot de volgende keer.

Wat was de bedoeling. Elkaar als religieuzen en leken, beter te leren kennen. Een brug slaan onder de aanwezigen. Contact maken. Over de congregatiën heen.

We waren met zes, pater Frits, pater Juan Carlos, pater Rémy, Kristien en pater Jef niet meegerekend. Zij waren enkel passanten.

Ik nam volgende spontane foto met pater Ferry van de orde van de Picpussen, Zuster Soli van de Congregatie van de Moeder van Karmel (CMC), ikzelf, Chris en organisator, Kiara van Focolare en Frieda, trouwe volgeling van Café Emmaüs. Diocesane priester Johan vond dat hij niet op de foto moest. We kregen wel een zegen van onze priester Johan voor wat we doen en al gedaan hebben voor onze beweging Café Emmaüs.

De bedoeling was om mensen uit verschillende congregaties samen te brengen en dat lukte. We leerden elkaar beter kennen.

Pater Ferry op gitaar en de rest uit volle borst meezingend. Een tekst biddend over de zeven gaven van de Heilige Geest. Fantastisch. Dan samen soep eten met Spaans stokbrood, met daarna een wijntje met kaas. Er waren ook nog wat versnaperingen. We doen zo verder.

Volgende week komen we terug samen, in het Damiaanklooster. In de Geest van Pinksteren gaan we verder. We zijn niet bang meer om naar buiten te treden. Het Heilige Geest was op deze Pinkstermaandag onder ons en blijft onder ons!

Laat ons daarvoor bidden.

Chris