Voor mij is de roeping tot het priesterschap een initiatief en de wil van God. Aanvankelijk had ik nooit gedacht of ernaar gestreefd om priester te worden. Ik heb alleen geleerd om mijn hart open te stellen voor Zijn wil en die elke dag te koesteren. In mijn reflectie zie ik dat God zo goed voor mij is geweest en mij vanaf mijn jeugd heeft voorbereid om deel te nemen aan Zijn heilswerk. Waar vond die voorbereiding plaats: in mijn familie, in de kerkgemeenschap, tijdens mijn opleiding in het seminarie, in het spirituele leven van de Congregatie van het Heilig Hart van Jezus en Maria (SS.CC/Picpus).
De priesterwijding die ik 25 jaar geleden, op 21 januari 2001, heb ontvangen, was een bijzonder genadige gebeurtenis die ik heb mogen meemaken. God zegende mij en zond mij uit om Zijn volk te zegenen. Sindsdien ben ik, waar ik ook ga en waar ik ook word ingezet, een priester die een teken is van Gods aanwezigheid, die Zijn volk dient en zegent. Ik voel ook heel sterk Zijn aanwezigheid in mijn leven. Ik besef dat deze roeping van mij verlangt dat ik niet langer voor mezelf leef, maar voor Christus die Zijn volk dient. Ik moet klaar staan om te worden uitgezonden wanneer en waar de Kerk mij nodig heeft. In dit opzicht is mijn gehoorzaamheid aan het bestuur van de Congregatie/Kerk een fundamentele verbintenis en een duidelijk teken van mijn trouw aan Christus.
Het bijzondere zilveren jubileum van mijn priesterschap
Gedurende deze 25 jaar van mijn priesterschap heb ik werkelijk de goedheid en trouw van God ervaren. Ik voel me geliefd in mijn roeping en verrijkt in mijn zending. In mijn kwetsbaarheid, zwakheid, twijfel en beperkingen voel ik dat God altijd bij me is. Hij sterkt en leidt me op een rijke manier. Ik heb Gods goedheid en trouw ervaren in verschillende gebeurtenissen die ik heb meegemaakt in mijn dienst als priester. Ik ben vaak ontrouw geweest, maar God is altijd trouw geweest. Ik voel me onwaardig in Zijn aanwezigheid, vooral wanneer ik de Heilige Eucharistie vier, maar Hij, die trouw en heilig is, heiligt mij en Zijn hele Kerk in de Eucharistie. De Kerk leeft van de Eucharistie en de Eucharistie is het hoogtepunt van het christelijke leven, dat is een waarheid. In de Eucharistie worden we verenigd en gesterkt door Zijn Woord. In de Eucharistie herkennen we ook Zijn aanwezigheid en Zijn zelfgave aan het kruis. In de Eucharistie worden we ook gesterkt door Zijn Lichaam en Bloed voor ons leven, ons werk en onze strijd.
Mijn roeping en zending hebben een lange geschiedenis en een specifieke context. Daarom ben ik zeer dankbaar dat ik dit zilveren priesterjubileum vol genade mag vieren samen met mijn familie en de katholieke gemeenschap in mijn dorp. In dit dorp waren er vroeger slechts 24 katholieke gezinnen te midden van andere geloofsgemeenschappen. Een kleine groep die niet ophield met samenkomen en samen bidden op zondag, de dag van de Heer. De gelovigen hier verlangden er altijd naar om de eucharistie te vieren. Dat verlangen kon worden vervuld wanneer er een priester op bezoek kwam in het dorp. Als er op zondag geen eucharistie was, kwamen de gelovigen toch samen om te bidden met een goed voorbereide liturgie: Woorddienst. Naast de zondag hield deze gemeenschap ook om beurten gezamenlijke gebeden in de huizen van de leden van de gemeenschap. Gebed en saamhorigheid om het vuur van het geloof brandend te houden en vruchten te laten dragen, worden voortdurend beoefend. Hier ben ik opgegroeid en heb ik in mijn kindertijd God en Zijn Kerk leren kennen.
Van de 18 mensen zijn er 4 priester geworden
Ik ben ook dankbaar dat ik de kans heb gekregen om mijn 25-jarig priesterjubileum te vieren samen met mijn medestudenten van het seminarie, waar we samen onze eerste stappen zetten om Gods roeping te volgen. Eén van hen is nu bisschop in het bisdom Tanjungkarang. Van deze vier zijn er twee toegetreden tot de Congregatie van het Heilig Hart van Jezus en Maria. Toen ik toetrad tot het noviciaat van de Congregatie van het Heilig Hart van Jezus en Maria, waren we met acht. Nu zijn we nog met vier. Wij vieren hebben de tijd genomen om na te denken over onze roeping en onze dienstbaarheid als priester gedurende deze 25 jaar. We hebben een retraite gehouden op een afgelegen plek op de helling van een berg in Yogyakarta, Indonesië. Na de retraite hebben we onze zilveren priesterjubileumviering gevierd met de fraters en gelovigen die aanwezig waren in het seminarie van de Congregatie van het Heilig Hart van Jezus en Maria in Yogyakarta.
Net gewijd, en toch reeds een parochie
Ik ben speciaal uitgenodigd om de 25e verjaardag van de Sint-Gabriëlparochie in Bandung, West-Java, Indonesië, te vieren. In deze parochie ben ik 25 jaar geleden begonnen met mijn taak als nieuwe priester. Hier heb ik geleerd om mijn roeping en missie als priester uit te voeren, namelijk God aanwezig maken die zijn volk dient. De geschiedenis van de Sint-Gabriëlparochie in Bandung is een bewijs van hoe God onder zijn volk werkt.
Toen ik in deze parochie werd aangesteld, was ik net gewijd. De parochie was ook net ingewijd door de bisschop van Bandung. Als nieuwe parochie was alles nog erg beperkt. Er was geen kerkgebouw, geen pastorie, geen adequate faciliteiten voor de activiteiten van de steeds groter wordende groep gelovigen die zich wilden ontwikkelen. Dit was een grote uitdaging voor mij en de gelovigen die al actief betrokken waren. ‘Ora et labora’ weerklonk in elke stap van het pastorale werk van de parochie. We geloofden en vertrouwden erop dat God ons zou bijstaan. De interne vorming van de gelovigen werd voortgezet op verschillende gebieden: liturgie, broederschap, diaconie, catechese en evangelisatie. We werkten met een hart dat voortdurend bad. De droom om een levendige, open, broederlijke en solidaire parochie op te bouwen, werd voortdurend gekoesterd en nagestreefd. Er werd voortdurend gewerkt aan faciliteiten ter ondersteuning van pastorale activiteiten, waaronder een geschikte kerkgebouw.
Nu zie ik dat die droom van 25 jaar geleden werkelijkheid is geworden. Deze parochie heeft nu een groot en indrukwekkend kerkgebouw, een pastorie en diverse ruimtes voor pastorale activiteiten en complete dienstverlening. Te midden van een overwegend islamitische bevolking levert de aanwezigheid en dienstverlening van de parochie een positieve bijdrage aan de omringende gemeenschap, vooral aan de kleine en zwakke mensen. Voor hen biedt de parochie goedkope gezondheidszorg, een dienst waarvan de kleine mensen direct de vruchten plukt. Men kan zeggen dat 80% van de 3000 parochianen actief is in het parochieleven. Ik ben zes jaar lang in deze parochie werkzaam geweest. Samen met de parochianen vierde ik mijn zilveren priesterjubileum. Het priesterschap is een geschenk voor de Kerk, en dat is wat de gelovigen vieren. Ik ben ook erg dankbaar dat er een misdienaar uit deze parochie is die priester is geworden.
Binnen OASE
Ik ben ook dankbaar dat ik tijdens mijn missie als priester in verschillende parochies in Oud-Heverlee heb mogen werken. Hier heb ik verschillende pastorale situaties en contexten aangetroffen die even interessant en uitdagend waren. Een priester bedient een pastorale zone die voorheen bestond uit vier parochies met verschillende karakters en tradities. Ik ben hier niet gekomen als een expert, maar als een priester uit een ver land die veel te leren heeft van de lokale Kerk. Hier ontmoette ik ook veel gelovigen met een levend geloof, geworteld in Christus en zijn evangelie. Zij blijven trouw in gebed en hopen vurig dat op een dag de velen die God en zijn Kerk hebben verlaten, zullen terugkeren. Gods tijd is niet onze tijd. Ik geloof dat God blijft werken en Zijn kleine kudde trouw blijft bijstaan in gebed en liefdadigheidswerk. De Café Emmaüs-beweging is ontstaan vanuit deze pastorale context. ‘Waar twee of drie in mijn naam bijeen zijn, daar ben ik in hun midden.’ (Matteüs 18:20)
Pater Damiaan
Het voorbeeldige leven en dienstbaarheid van pater Damiaan van Molokai hebben vele mensen uit verschillende landen en achtergronden geïnspireerd. Gedreven door de boodschap van het Evangelie van Christus bleef hij zich inzetten voor de melaatsen die door hun medemensen waren verstoten. Hij was druk bezig met zijn dienstbaarheid met zijn handen, voeten en alle talenten die hij bezat. Toch hield hij nooit op met bidden. Hij putte kracht uit het gebed en de eucharistie om de arme melaatsen te dienen. Ja, Damiaan was een religieus, priester en missionaris, geen maatschappelijk werker die ver van God leefde. Pater Damiaan had Gods genade nodig in zijn dienstbaarheid. Zijn leven en dienstbaarheid konden niet los worden gezien van zijn relatie met God, die hem riep en uitzond. Veel jonge mensen zijn door de jaren heen geïnspireerd door het leven van Damiaan en voelen zich geroepen om religieus, priester of een andere vorm van dienstbaarheid te worden. Ze brengen de geest van Damiaan tot leven in hun dagelijks leven, in overeenstemming met hun eigen levenscontext. Ik ben erg dankbaar dat ik zijn inspirerende voorbeeld heb mogen leren kennen. Damiaan is een kind van zijn tijd en een van de beste zonen van de Congregatie van het Heilig Hart van Jezus en Maria. Moge zijn inspiratie blijven weerklinken en het leven van veel mensen kleuren voor een betere wereld, op aarde zoals in de hemel. Heilige Pater Damiaan, bid voor ons.
Missie in Parijs
God heeft mij ook verrijkt tijdens mijn missie in Parijs, Frankrijk. In een andere context werd mijn ervaring nog rijker. In de parochie Saint-Gabriel, Parijs 20 Arr. Een parochie met vier priesters. Ik woon en werk samen met drie Franse confraters om deze parochie te dienen. Wij vieren zijn aanwezig in deze parochie als leden van de Congregatie van het Heilig Hart van Jezus en Maria, die in een religieuze gemeenschap leven. Het parochieleven is zeer dynamisch met elke dag verschillende pastorale activiteiten. Elke priester krijgt de taak om verschillende groepen te begeleiden. Ik kreeg de taak om de jongerenpastoraal van de parochie, de studentengemeenschap en de voorbereiding van de ouders op de doop van hun kinderen te begeleiden. Daarnaast zijn er ook gezamenlijke activiteiten met andere parochies in de vorm van pelgrimstochten of spirituele kampeertrips waaraan duizenden katholieke jongeren deelnemen.
Er zijn veel nieuwe en interessante dingen die ik in Frankrijk heb meegemaakt. Hier ontmoet ik veel gelovigen, waarvan velen nog jong zijn, die diepzinnige reflecties hebben en hun geloof consequent in praktijk brengen. Sommige jonge stellen die ik ontmoet, hebben een goede kennis van het katholieke geloof en de moed om te getuigen van wat zij geloven.
Kortom, er zijn zoveel mooie dingen die ik heb meegemaakt tijdens mijn dienst als priester. Er zijn vreugdevolle en verdrietige momenten. Mijn grootste geluk is wanneer mijn hart zich zo dicht bij God voelt. Dat gebeurt vaak wanneer ik de eucharistie vier in het midden van Zijn volk, dat zijn hart echt voor God opent en oprecht naar Zijn zegen verlangt. Ik ben me ervan bewust dat ik zwak ben en gemakkelijk in zonde val, ik ben niet waardig in de aanwezigheid van de Heilige God. Ik voel me niet beter dan mijn geloofsbroeders en -zusters, integendeel, ik wil een metgezel zijn op de pelgrimstocht op aarde naar het huis van de Vader in de hemel. Bid alstublieft voor mij en laten we voor elkaar bidden, opdat ons hart gezuiverd en ons geloof versterkt wordt. Zo kunnen we allemaal een teken zijn van Gods aanwezigheid in onze wereld, vooral wanneer we elkaar liefhebben.
God zegene u,
P. Ferry Indrianto, sscc
Religieus, priester, missionaris
Met dank aan Hugo Hollé
