Tien jaar geleden kreeg ik de kans om als pastoraal werker aan de slag te gaan in Mechelen. Ik werd benoemd in de Onze-Lieve-Vrouweparochie en de Emmaüsparochie. Een nieuwe opdracht, maar ook een nieuwe weg waarop ik tot vandaag met veel dankbaarheid mag verdergaan.
Mijn verhaal als pastoraal werker is niet los te zien van mijn roeping als religieuze.
Sinds 1982 werkte ik als secretariaatsmedewerker in het onderwijs. Negen jaar lang was ik verbonden aan het Sint-Michielsinstituut in Keerbergen. Na mijn professie bij de Zusters van Vorselaar in 1993 ging ik aan de slag in het Mariagaarde Instituut in Westmalle.
Vanuit de congregatie kreeg ik de mogelijkheid om verder te studeren. Ik volgde lessen aan het HIGW in Antwerpen en daarna een theologische opleiding aan het DPC in Mechelen. Die vorming heeft mij geholpen om mijn geloof en mijn roeping verder te verdiepen en mij voor te bereiden op mijn pastorale opdracht.
Vandaag ligt een belangrijk deel van mijn taak bij de catechese voor kinderen en jongeren die zich voorbereiden op hun Eerste Communie en Vormsel. Als coördinator catechese in de verschillende geloofsgemeenschappen mag ik catechisten coachen en begeleiden, catechese-vergaderingen voorbereiden, soms zelf catechese geven en samen met de catechisten zoeken naar wegen om de visie op catechese concreet te maken in de plaatselijke werking.
De visie ‘catechese’ zou ik omschrijven als ‘we hebben maar één ding te doen: het verhaal van Jezus verder vertellen’. En daarbij mogen thuiskomen in een gemeenschap waar ieder mag zijn wie hij/zij is. Dat klinkt eenvoudig, maar het is tegelijk een uitdagende opdracht.
We vertellen dat verhaal niet alleen aan kinderen en jongeren. Het is een ‘samen’ met catechisten, ouders, geloofsgemeenschap. Daarbij vind ik het belangrijk dat ouders geen toeschouwers zijn in het catechesetraject van hun kinderen. Zij maken er zelf deel van uit. Daarom proberen we te zoeken naar een gevarieerd aanbod: catechesemomenten, gezinsactiviteiten en gezamenlijke activiteiten over de verschillende geloofsgemeenschappen heen. Daarmee groeit er verbondenheid.
Catechese gaat voor mij niet alleen over informatie geven. Het gaat er vooral om ruimte te scheppen waarin mensen het verhaal van Jezus kunnen horen, ermee in aanraking komen en misschien ontdekken wat dat verhaal voor hun eigen leven kan betekenen.
De focus ligt daarbij vooral op jonge gezinnen die ervoor kiezen om hun kinderen kennis te laten maken met het christelijk geloof en hen binnen te brengen in een geloofsgemeenschap: door doopsel, eerste communie, vormsel. Het begint bij ‘de aanvraag’ voor een doopsel. Later ontmoeten we elkaar opnieuw bij de Eerste Communie of het Vormsel.
De keuze voor een kerkelijk huwelijk komt er vaak nadat kinderen gedoopt zijn.
Koppels voorbereiden op de weg naar het huwelijkssacrament is een hoopvol gebeuren.
Vanuit hun levenssituaties mag ik delen in hun keuze om ook het geloof binnen hun relatie, gezin
een plaats te geven en bewust te kiezen, op zoek naar een plek om ‘geloof’ te vieren, te delen met anderen.
Juist door die sacramentele momenten kom ik heel dicht bij de leefwereld van mensen. Ik ontmoet ouders en kinderen zoals ze werkelijk zijn: met hun vragen, hun vreugde, hun zorgen, hun zoeken en soms ook hun twijfel. Persoonlijk contact, openheid en luisteren omschrijf ik als prioritiet bij de ontmoetingen.
Naast mijn opdracht in de catechese ben ik ook betrokken bij de werking van de verschillende geloofsgemeenschappen. Ik neem deel aan parochieploegen en liturgiegroepen en ga voor in gebedsdiensten. Ook daarin ontmoet ik telkens opnieuw mensen en mag ik samen met hen zoeken naar wat geloven vandaag kan betekenen.
Na tien jaar kan ik alleen maar dankbaar zijn voor alles wat deze pastorale opdracht mij heeft gebracht. Voor de vele ontmoetingen, voor de kinderen en jongeren, voor de ouders en grootouders, voor de catechisten en voor alle mensen die hun geloof en hun leven met mij hebben gedeeld.
Ik wil mij blijven inzetten om de Blijde Boodschap van Jezus zichtbaar, tastbaar en voelbaar te maken in het leven zoals het zich vandaag aandient.
Jezus' woorden en zijn manier van omgaan met mensen zijn daarbij mijn spiegel. Zijn aandacht voor de kleine mens, zijn openheid, zijn bewogenheid, zijn nabijheid en zijn vertrouwen in mensen dagen mij telkens opnieuw uit om zelf als pastor tussen mensen te staan.
Na tien jaar weet ik meer dan ooit dat pastoraal werk niet in de eerste plaats gaat over wat je allemaal doet, maar over ‘er zijn’.
Heel wat mensen zijn op zoek naar zin en houvast in het leven waarin zij zich door de boodschap van Jezus kunnen laten raken. Die weg gaan met hen, is wel de mooiste opdracht die ik mag opnemen en daar ben ik dankbaar en gelukkig om.
Zuster Ann
