Viering van 21 juni - Sint Jozef Coloma
In de viering van deze zondag werden wij uitgenodigd om kleur te bekennen. De viering werd gekleurd met mooie muziek van onze Koninklijke Harmonie, naast mooie teksten en een krachtige duiding van Marc. Die duiding kan je hieronder nog eens nalezen.
In een tijd waarin de muren tussen ‘wij’ en ‘zij’ hoger lijken dan ooit, en waar het eigenbelang vaak als enige weg naar succesvol leven wordt gepresenteerd, klinkt het evangelie van deze zondag als een bevrijdende donderslag bij heldere hemel. Jezus roept ons vandaag niet op tot een voorzichtig geloof achter gesloten deuren, maar tot een publieke revolutie van de hoop.
Het wij-zij-denken floreert bij angst voor de ander, voor dat wat “anders” is. Maar dit evangelie ontwapent die angst. Jezus herinnert ons eraan dat zelfs de kleinste mus niet vergeten wordt …. Als wij zo diep gekend en bemind zijn, verdwijnt de noodzaak om onszelf te verschansen achter muren van eigenbelang.
Zoals de bekende theoloog Henri Nouwen ooit treffend schreef:
“De spirituele weg … leidt ons weg van de angst, die ons verdeelt en tegen elkaar opzet, naar de liefde die ons uitnodigt om in de ander een broeder of zuster te herkennen.“
De levenswijze die Jezus ons voorleefde, is geen zwakte, het is de hoogste vorm van moed. Het is de durf om kwetsbaar te zijn in een harde wereld.
Het evangelie vraagt ons om kleur te bekennen. Jezus is glashelder: “Jullie moeten aan de mensen vertellen dat je bij mij hoort.”
Het gaat Jezus dan niet om dogma’s, maar over een levensstijl.
Plaats tegenover egoïsme: de radicale vrijgevigheid.
Plaats tegenover het wij-zij-denken: de universele gastvrijheid.
Plaats tegenover vernieling: de onvermoeibare zorg voor de schepping en voor de naaste.
Vandaag klinkt de Bijbelse boodschap niet als een ver verleden, maar als een dringende noodkreet én een hoopvol antwoord op onze huidige tijd.
Het is een tijd waarin ‘on-waarden’ – als eigenbelang en onverholen egoïsme, het opzoeken van conflict, machtswellust, verheerlijking van machogedrag, narcisme, leugens en fake news, ongebreidelde zelfverrijking en de harde schreeuw van haatspraak (al of niet) op digitale platformen – de zuurstof lijken weg te nemen uit elk maatschappelijk debat.
Er is dus een grote ‘Crisis van de Dialoog’ en … – ironisch genoeg – zouden bepaalde beleidsmensen de levensbeschouwelijke vakken in ons onderwijs dan liefst ook nog willen gaan marginaliseren …
Waar leert een jongere vandaag nog de kunst van het ‘waardig oneens zijn’? Waar wordt het ego getemperd door de vraag: “Wie is mijn naaste?” Als we de ruimte voor dialoog over verdraagzaamheid en gelijkwaardigheid opofferen aan louter technocratisch onderwijs, gaat misschien het morele kompas van een hele generatie verloren.
… Het Evangelie van vandaag roept: “Wees niet bang.” Dit is geen passieve troost, maar een oproep tot christelijk activisme. In 2026 is de christelijke stem géén overblijfsel uit het verleden, maar een broodnodig tegengif.
Tegenover machogedrag plaatsen wij de kracht van de zachtmoedigheid. Tegenover eigenbelang de radicale keuze voor de kwetsbare.
De Braziliaanse bisschop Helder Camara zei:
“Wanneer we dromen alleen, is het slechts een droom. Wanneer we samen dromen, is het het begin van een nieuwe werkelijkheid.”
We mogen niet bescheiden zwijgen in een hoekje. Als de wereld vervalt in conflict, moeten wij de ‘propagandisten’ zijn van de hoop. Wij moeten getuigen van een levenswijze die uitnodigt tot verbinding. De christelijke waarden van onbaatzuchtigheid en verzoening zijn de fundamenten waarop een duurzame toekomst gebouwd kan worden.
Laten we daarom met opgeheven hoofd spreken “in het volle licht”. Niet om te oordelen(!), maar om te inspireren. Want zoals Martin Luther King ons herinnerde:
“Duisternis kan geen duisternis verdrijven; dat kan alléén het licht. Haat kan geen haat verdrijven; dat kan alléén de liefde.”
Onze missie is helder: wees de tegenstroom. Wees de stem die spreekt over wat werkelijk van waarde is. De wereld wacht er niet op, hij sméékt erom.
Lieve mensen,
Het evangelie van vandaag is geen vrijblijvend verhaal. Het is een hartslagmeter voor ons geloof. Jezus schetst geen comfortabel geloof voor binnenskamers. Hij zegt expliciet: “Wat Ik jullie in het duister zeg, spreek dat uit in het volle licht; wat jullie in het oor gefluisterd wordt, verkondig dat van de daken.” Het evangelie vraagt ons vandaag niet om passieve toeschouwers te zijn, maar om de regie te nemen over onze eigen morele opdracht in de wereld.
Deze woorden dwingen ons tot een scherpe zelfreflectie!
Hoe vaak heb je in je leven al volmondig en zonder enige schroom gezegd: “Ik ben christen”? En, misschien nog veel indringender: hoe vaak heb je je keuzes, je levensstijl of je maatschappelijke engagement verantwoord met de woorden: “Ik doe dit, OMDAT ik christen ben”?
Al te vaak vluchten we in een comfortabele anonimiteit. We houden ons geloof veilig achter de voordeur, zogenaamd uit ‘bescheidenheid’, maar stiekem vaak uit angst voor het oordeel van de massa. We willen niet ‘buiten de groep’ vallen. Maar de Deense filosoof-theoloog Søren Kierkegaard legde de vinger al op de zere plek toen hij schreef: “Christus verlangt geen bewonderaars, maar navolgers.”
Bewonderen is immers vrijblijvend; het kost je niets. Maar navolgen betekent dat je de consequenties van je identiteit draagt. Het betekent dat je de verantwoordelijkheid neemt om je stem te laten horen, omdat je weet: als wij zwijgen, blijft het stil. Als wij niet handelen, gebeurt er niets.
Jezus herkent die menselijke angst om alleen te staan. Drie keer herhaalt Hij in deze korte tekst: “Wees niet bang.” Hij roept ons op om een innerlijke ruggengraat te tonen die sterker is dan de druk van de publieke opinie. Mahatma Gandhi, die zijn hele leven tegen de stroom in vocht voor gerechtigheid, zei:
“In een kwestie van geweten heeft de wet van de meerderheid geen plaats.”
Dat is exact wat Jezus vandaag van ons vraagt: dat ons christelijke geweten onze hoogste leidraad wordt, los van wat de menigte op dat moment hip, handig of politiek correct vindt. Durven wij die leidraad dagdagelijks te volgen? Durven wij op onze werkvloer, in onze vriendengroep of op sociale media consequent onze nek uit te steken tegen uitsluiting en onverschilligheid, puur omdat ons gevormde geweten ons dat dicteert?
De theoloog en verzetsheld Dietrich Bonhoeffer wist wat het kostte om die prijs te betalen. Vanuit zijn cel schreef hij woorden die vandaag even actueel zijn:
“Een christen is niet iemand die religieus is, maar iemand die zijn mens-zijn deelt door deel te nemen aan het lijden van God in de wereld.”
Christen-zijn is geen label of lidmaatschap van een club. Het is een actieve, soms ‘schurende’ aanwezigheid in de samenleving.
Als men ons vraagt waarom we blijven delen, waarom we blijven hopen tegen beter weten in, of waarom we onze tijd opofferen voor de kwetsbaren, dan is dat hét moment om niet weg te duiken. Dan moeten we kleur bekennen en zeggen: “Ik doe dit, omdat dit is wie ik ben. Omdat ik christen ben.”
Laten we daarom stoppen met wachten tot iemand anders de wereld verandert. Hannah Arendt, die uitvoerig schreef over de gevaren van maatschappelijke passiviteit, waarschuwde dat het grootste kwaad vaak ontstaat wanneer gewone mensen weigeren om persoonlijk verantwoordelijk te zijn. Als christenen hebben wij die luxe van de passiviteit niet. Wij zijn zelf het teken waar de wereld op wacht.
Wíj zijn de handen en de stemmen van het evangelie in 2026.
