Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last. (Matteüs 6,34)
Woorden met wortels
Beste parochianen van Lokeren en omstreken,
"Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last."
Dat is zo'n volkswijsheid die je ervoor kunt gebruiken wanneer de zorgen je weer eens naar de keel grijpen. Het klinkt misschien als een dooddoener van een wijze tante of een geblokte nonkel, maar er zit een dijk van een waarheid in. We zijn met z'n allen toch meesters in het vooruitspoelen van de boel. Je maakt je al druk over de belastingbrief van volgend jaar, de keuring van de auto die pas in de lente gepland staat, of wat de dokter volgende maand wel of niet zal zeggen. De mens is een kampioen in het vooruitbezorgen van ellende die er nog niet is.
Als we even teruggaan in de tijd, vinden we deze prachtige zin rechtstreeks in de Bijbel. Daar lezen we het volgende: "Maak je geen zorgen voor de dag van morgen, want de morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last."
Nu is het natuurlijk reuze interessant om te weten hoe Jezus daar zo plots bij komt op die Berg. Dat brengt ons meteen bij de literaire context van deze passage. We bevinden ons midden in de beroemde Bergrede. Jezus zit daar op die heuvel in Galilea en spreekt een hele bende gewone werklui, boeren en vissers toe. Het leven in die tijd was geen lachertje: oogsten mislukken, de Romeinse bezetter blaast in je nek en je weet vaak niet eens of er 's avonds wel brood op de plank ligt.
In het eerste gedeelte van Matteüs 6 hangt er een sfeer van pure bezorgdheid in de lucht. Jezus probeert zijn toehoorders op andere gedachten te brengen door te wijzen op de vogels in de lucht en de lelies op het veld. Die piekeren zich ook niet suf over hun pensioen of de stijgende energieprijzen, en toch komen ze er wel. De hele passage is een oproep om het grote geheel even los te laten en te vertrouwen op het hier en nu. In die literaire context is de uitspraak over de dagelijkse last geen vroom cliché, maar een harde, nuchtere levensles: stop met malen over zaken waar je nu toch geen vat op hebt.
In ons dagelijks leven in Lokeren, tussen de Grote Markt, de Durme en de wekelijkse markt op woensdag, is dat natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Denk aan Roger, een lokale biljartkampioen in het clublokaal. Die man mankeert fysiek niets, maar hij zit constant te piekeren over of zijn knieën het over vijf jaar nog wel uithouden tijdens het wandelen. Tegen de tijd dat hij zijn keu pakt, wordt hij al volledig overspoeld door zorgen die alleen in zijn verbeelding bestaan. Volledig nodeloos, want die biljartballen rollen vandaag prima en het leven is nu goed.
Het is eigenlijk pure geldverspilling van onze energie. Je kunt de regen van volgende week nu eenmaal niet opvangen met de emmer van vandaag. Of zoals mijn bomma´s destijds al placht te zeggen als we weer eens dramatisch deden over een proefwerk op school: "Kindlief, laat het water maar naar de zee stromen."
Dus, de volgende keer dat je merkt dat je piekergedachten een loopje met je nemen, of het nu gaat om de gezondheid, de administratie of de staat van de wereld, roep jezelf dan even tot de orde. Haal diep adem, zet de pot koffie klaar en bedenk dat het vandaag al druk genoeg is met de kleine dingen die er echt toe doen. Laat die dag van morgen lekker z’n eigen plan trekken.
